AROMAT:

Whisky po sherry w typie współczesnym, bez wątpliwości! Słodycz ciężka, gęsta, typu lukrowego. Wata cukrowa. Mnóstwo namokniętych rodzynek. Kuwertura, bloki czekoladopodobne, prażone migdały. Brzoskwinie w syropie. Jest coś przyjemnie świątecznego w tym aromacie!

Są i elementy świeższe, mniej oczywiste. Skórka dojrzałej pomarańczy, nuty mentolowe, jest pewna rumowość, estragon, papier z chińskiej papeterii. No i skóra, taka na eleganckie torebki, nie na siodła. Warto wgryźć się w te niuanse, od razu robi się ciekawiej, pojawiają się wspomniane niespodzianki.

 

SMAK i FINISZ:

Początek słodki i deserowy, smażone powidła śliwkowe, pistacja, tiramisu - ale z dość intensywnym kontrapunktem tostowanej beczki, z posmakami węglowo-korzennymi, z przypieczonym (mocno!) jabłkiem. Ponownie flirtujemy z prażonymi orzechami, z czekoladą mleczną i gorzką - taką może 60% kakao? Odczuwalna jest oleistość, pełnia, chewy (jak to się mówi) ale jednocześnie profil pozostaje rześki: spora intensywność i dziarskość tego smaku!

Zmierzamy stopniowo w rejony i posmaki zaiste imbrykowe, teaninichowe – herbata, wędzona i także czerwona, głóg, akcenty czerwonych win wzmacnianych... Glenallachie, Aberlour, no i również Glenrothes ze słynnego rocznika 1997 – takie skojarzenia nasuwają się same.

W finiszu stopniowo buduje się spokojna węglowość, coraz wyraźniejsze kakao i pochód nut smolistych. Spokój po burzy... Pojawiają się kandyzowane owoce, wraca klimat świąteczny, przyjemny akcent piernika i nawet... klusek z makiem! Tak, są tu akcenty świeżo zagnieconego ciasta, zaznacza się interesująca organiczność, glukoza, echa lukrecji.

Trwa to akurat tyle, abyśmy zapragnęli ponownie „dorzucić do pieca” i wrócić do słodszej, początkowej strony tego profilu. Więc na co tu czekać? 

 

PODSUMOWANIE i OCENA:

Jak na współczesną whisky – zdecydowanie spora, nieczęsto spotykana, złożoność. Żadnych jednowymiarowych jednoaktówek! Zmienność faz smaku także godna odnotowania.

Whisky przy tym energiczna, ekspresyjna, nieszczególnie też „wymagająca” – w smaku dzieje się dużo, szybko i dostatecznie wyraźnie, by cieszyła zmysły nawet mniej zaawansowanego fana.

Atutem są nawiązania do Glenrothesów z drugiej połowy lat 90-tych (oraz, w mniejszym stopniu, do najciemniejszych i najbardziej wytrawnych wersji z 1990), dzięki którym można poznać także bardziej już „klasyczną” (ha) stronę whisky z tej destylarni. Czuć jednak, że to propozycja jak najbardziej aktualna, dostrzegalne są symptomy specyfiki drewna z XXI wieku. Ale w takim wydaniu to nie przeszkadza i oby więcej tego typu bottlingów... Oldschoolowców pewnie nie przekona, ale dla „otwartego umysłu” whisky jak znalazł.

 

7/10 pkt. – podobnie, jak znaczna część whisky pochodzących z 1st fillowych beczek po sherry, warto dać jej pooddychać kilka tygodni w częściowo opróżnionej butelce, bo z czasem ewidentnie zyskuje na złożoności i klasie.